25 ΣΕΠΤΕΜΒΡΗ 2011 1η ΠΑΝΑΤΤΙΚΗ ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΓΙΑ ΤΟ ΠΑΙΔΙΚΟ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ Η ΚΟΡΥΦΑΙΑ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ ΤΟΥ OURBOYS

Share

Το δίμηνο Αύγουστος – Σεπτέμβριος του 2011 το Ourboys προχώρησε σε μια πρωτοβουλία μέγιστης σημασίας (ουσιαστικής & συμβολικής) για το παιδικό ποδόσφαιρο.

Έκανε ένα μεγάλο άνοιγμα επικοινωνίας με τους ανθρώπους του παιδικού ποδοσφαίρου προσκαλώντας τους σε μια Παναττική συνάντηση με αντικείμενο τα προβλήματα και τις προτάσεις για το μέλλον του ποδοσφαίρου υποδομών.

Η συνάντηση αυτή τελικά πραγματοποιήθηκε στις 25 Σεπτέμβρη 2011 στο ΚΥΒΕ Περιστερίου.

Προϊόν ενός μεγάλου ανοίγματος προς τους φορείς του παιδικού ποδοσφαίρου και επαφής με πάνω από 100 σωματεία και 115 ανθρώπους του χώρου να την στηρίζουν ενυπόγραφα η 1η Παναττική Συνάντηση για το Παιδικό Ποδόσφαιρο ανέδειξε την αντίληψη του Ourboys και αποτέλεσε μοναδικό ιστορικά γεγονός για το χώρο του παιδικού ποδοσφαίρου.

Για να θυμηθούμε ακολουθεί η εισήγηση που είχα την τιμή να παρουσιάσω ως εκπρόσωπος του Ourboys.

Ηλίας Β.

«ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ ΚΑΙ ΠΡΟΥΠΟΘΕΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ

ΑΝΑΠΤΥΞΗ ΤΟΥ ΠΑΙΔΙΚΟΥ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟΥ

ΣΕ ΣΩΣΤΕΣ ΒΑΣΕΙΣ»

Θα ξεκινήσω δίνοντας μερικά νούμερα που ίσως δεν είναι απόλυτα ακριβή , είναι όμως πολύ κοντά στα πραγματικά και γι’ αυτό ικανά να στηρίξουν το συμπέρασμα.

Συνολικά περίπου 3.600 σωματεία (πάνω από 350.000 παιδιά)

Πάνω από 10.000 προπονητές και γυμναστές

Περίπου 10.000 έφοροι παιδικών τμημάτων

Αττική ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΓΙΑ ΠΑΙΔΙΚΟ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ

περίπου 350 σωματεία (γύρω στα 60.000 παιδιά)

Πάνω από 1.500 προπονητές και γυμναστές

Περίπου 1.500 έφοροι τμημάτων υποδομών

   

Συνολικά πάνω από 500.000 γονείς

Στην Αττική κοντά στις 100.000

Μιλάμε δηλ. για ένα συνολικό νούμερο που αγγίζει το 1.000.000

Και που στην Αττική πλησιάζει τις  200.000

 Μέσα στον χρόνο γίνονται περίπου  50.000 ποδοσφαιρικοί αγώνες σε επίσημα πρωταθλήματα και τουρνουά.

 Στην Αττική ο αριθμός των αγώνων ξεπερνά τις 10.000

Το παιδικό ποδόσφαιρο είναι η δραστηριότητα που συγκεντρώνει σε

καθημερινή βάση (προπονήσεις – αγώνες)  το μεγαλύτερο αριθμό παιδιών από οποιαδήποτε άλλη δραστηριότητα .

Ποιός είναι εκείνος που θα πει ότι το να ασχολείσαι με το Παιδικό Ποδόσφαιρο είναι κάτι δευτερεύουσας σημασίας ?

Πόσο μάλλον απ’ την στιγμή που ο χώρος του αθλητισμού επηρεάζεται αλλά και επηρεάζει από και όλους τους τομείς της κοινωνικής , πολιτικής , οικονομικής και πολιτιστικής ζωής.

Τι είναι εκείνο που έλκει τα παιδιά στο ποδόσφαιρο ?

Η ομορφιά του ομαδικού παιχνιδιού και το όνειρο.

Το πρώτο τα προσελκύει ενστικτωδώς , το δεύτερο διαμορφώνεται από την κοινωνική πραγματικότητα και τα επηρεάζει.

Τι προσφέρει στα παιδιά το ποδόσφαιρο ?

1. Την δυνατότητα να ασχοληθούν οργανωμένα και συστηματικά με μια αθλητική δραστηριότητα γεγονός που βοηθάει στην υγιή ανάπτυξή τους.

2. Την δυνατότητα μέσα από την ομαδική δραστηριότητα να έρθουν σε επαφή με άλλα παιδιά και μάλιστα με δύο τρόπους.

Σαν μέλη μιας ομάδας που έχει κοινή δράση και στόχους , και σαν διεκδικητές (με αρχές και κανόνες) των στόχων που έχουν θέσει απέναντι σε παιδιά με ίδιους η παρόμοιους στόχους (αυτό θέλει λίγο ανάλυση παρακάτω).

3. Την δυνατότητα κάτω από προϋποθέσεις να προχωρήσουν κάποια παιδιά σε ψηλότερο επίπεδο και να μπούνε στην διαδικασία  αυτού που ορίσαμε παραπάνω σαν «όνειρο».

Μέσα από τα παραπάνω τα παιδιά κοινωνικοποιούνται ,μαθαίνουν να αναπτύσσουν και να αξιοποιούν τις ατομικές ικανότητές τους σε συνδυασμό και σαν απαραίτητο συμπλήρωμα των αντίστοιχων ικανοτήτων άλλων , με στόχο ένα σύνολο που να είναι και αυτό ικανό να πετύχει.

Μαθαίνουν ότι ο συναγωνισμός είναι στοιχείο της κοινωνικής ζωής , πρέπει όμως να γίνεται με αξιοπρέπεια και σεβασμό των άλλων , με ίσους όρους και πως στη διαδικασία αυτή κάποιοι πετυχαίνουν περισσότερα και κάποιοι λιγότερα χωρίς αυτό να δίνει προνόμια στους μεν και να μειώνει τους δε.

Μαθαίνουν ότι η χαρά και η λύπη , η επιτυχία και η αποτυχία είναι δύο όψεις της ζωής που εναλλάσσονται και προσθέτουν ίσου βάρους  εμπειρίες στον υπό διαμόρφωση χαρακτήρα τους.

Όλα αυτά όμως ισχύουν εν δυνάμει.

Για να ισχύσουν και εν ενεργεία θα πρέπει να υπάρχουν οι κατάλληλες συνθήκες και προϋποθέσεις.

Η διαμόρφωση αυτών πρέπει να αποτελεί το συνδυασμένο αποτέλεσμα πολλών παραγόντων που είναι:

1. Η πολιτεία.

2. Οι θεσμικοί φορείς του ποδοσφαίρου (ΕΠΟ , ΕΝΩΣΕΙΣ).

3. Τα σωματεία (Διοικήσεις , έφοροι υποδομών)

4. Το ειδικό προσωπικό που έχει την ευθύνη για την δραστηριότητα των

παιδιών που είναι οι προπονητές και γυμναστές.

5. Οι επιστήμονες που  εξασφαλίζουν ότι γίνεται να στηρίζεται και να

ενισχύεται από τα σύγχρονα επιτεύγματα της επιστήμης.

7. Οι γονείς που αποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι του Παιδικού Ποδοσφαίρου      μιας και είναι αυτοί που με τις αποφάσεις τους και την συμπεριφορά τους επηρεάζουν τα παιδιά και διαμορφώνουν το κλίμα μέσα στο οποίο διεξάγονται οι αγώνες αφού είναι η συντριπτική πλειοψηφία των θεατών τους.

Ας δούμε λοιπόν αναλυτικά έναν-έναν αυτούς τους παράγοντες.

1. Η ΠΟΛΙΤΕΙΑ

Το Σύνταγμα ορίζει ότι ο αθλητισμός τελεί υπό την εποπτεία και την προστασία του κράτους.

Το πρόβλημα εδώ είναι τι ορίζει ο καθένας σαν αθλητισμό....

Και όσον αφορά εμάς τι ορίζει σαν ποδόσφαιρο....

Η μέχρι σήμερα στάση της ελληνικής πολιτείας δείχνει ότι τα ερασιτεχνικά σωματεία και τα χιλιάδες παιδιά που ασχολούνται με το ποδόσφαιρο μέσα απ’ αυτά κάθε άλλο παρά βρίσκονται υπό την προστασία της πολιτείας.

Κανένα μέτρο που να συμβάλλει στην ενίσχυση του ρόλου των σωματείων, καμία αναφορά και κανένας σχεδιασμός για την ανάδειξη της σημασίας των

υποδομών και την με πρακτικά μέτρα ενίσχυση της λειτουργίας τους.

Τα τμήματα υποδομών των σωματείων , τα «κύτταρα» που δίνουν ζωή και υπόσταση στο ποδόσφαιρο στηρίζονται στην εισφορά της ελληνικής οικογένειας από αυτά που δεν έχει.

Αμφιβάλλω αν οι υφυπουργοί και οι γενικοί γραμματείς που κατά καιρούς έχουν παρελάσει γνωρίζουν ότι κάθε Σαββατοκύριακο υπάρχει ένας οργασμός ποδοσφαιρικής δραστηριότητας με την συμμετοχή πολλών δεκάδων χιλιάδων παιδιών.

Αμφιβάλλω αν υπάρχουν ειδικοί που να ασχολούνται με την παροχή βοήθειας (συμβουλευτικής η άλλης) στην ΕΠΟ και τις Ενώσεις για το πως θα οργανώσουν και θα αξιοποιήσουν αυτή την δραστηριότητα για να έχει μέλλον το ελληνικό ποδόσφαιρο και μάλιστα το μέλλον αυτό να είναι ευοίωνο.

Αμφιβάλλω τέλος για το αν στους προγραμματισμούς της περιλαμβάνονται μέτρα που να αφορούν την εκπαίδευση των χιλιάδων παιδιών και των προπονητών , παραγόντων αλλά και των γονιών σε σωστές αντιλήψεις με στόχο να προστατεύσει τον ιδιαίτερα ευαίσθητο (από άποψη σύνθεσης και σημασίας) αυτόν χώρο από τις άρρωστες και αρνητικές καταστάσεις και αντιλήψεις που όλοι γνωρίζουμε ότι αναπαράγονται και στον χώρο του ποδοσφαίρου με πολύ δυσάρεστες δυστυχώς παρενέργειες.

  

 

2. ΕΠΟ – ΕΝΩΣΕΙΣ

Περνάμε στους θεσμικούς φορείς που έχουν πιο πρακτικές (εξίσου όμως ουσιαστικές) αρμοδιότητες.

Το πρώτο ζήτημα είναι ότι οι θεσμικοί αυτοί φορείς πρέπει από την φύση τους και μέσα από το καταστατικό τους να ορίζουν σαν πρωτεύον ζήτημα την ανάπτυξη του ποδοσφαίρου στις μικρές ηλικίες μέσα από την στήριξη της δραστηριότητας των σωματείων.

Πρέπει επίσης να θεσπίσουν σαφή και ελέγξιμα κριτήρια που θα αποτιμούν την δουλειά των σωματείων στις υποδομές.

Εκφράζουμε με τρόπο κατηγορηματικό την άποψη ότι αθλητικό σωματείο δεν νοείται χωρίς να έχει υποδομές.

Θα πρέπει λοιπόν οι Ενώσεις να καταστήσουν αυτό το θέμα σαφές και να ορίσουν ένα χρονικό όριο ώστε τα σωματεία που ανήκουν στην δύναμή τους να οργανώσουν αυτόν τον τομέα δραστηριότητάς τους.

Πέραν αυτού του ορίου τα σωματεία που δεν θα έχουν να παρουσιάσουν δουλειά στις υποδομές θα πρέπει να μην θεωρούνται ως ανήκοντα στην δύναμη της αντίστοιχης Ένωσης και να αποβάλλονται από τις επίσημες διοργανώσεις.

Παράλληλα οι Ενώσεις πρέπει να υποχρεούνται να διοργανώνουν πρωταθλήματα σε όλες τις ηλικιακές κατηγορίες από 9-17 ετών καθώς και να δίνουν την δυνατότητα  για αγώνες παιδιά και των μικρότερων ηλικιών μέσα από ποικίλες διοργανώσεις.

Εδώ υπάρχει ένα ζήτημα με διαφορετική αντιμετώπιση από Ένωση σε Ένωση σχετικά με το αν οι διοργανώσεις πρέπει να έχουν και κίνητρα (βαθμολογίες , κατάταξη , play-offκλπ.).

Κάποιες Ενώσεις με την λογική ότι τέτοιου είδους κίνητρα δημιουργούν

εντάσεις κάνουν διοργανώσεις που απλά δίνουν την δυνατότητα στις ομάδες να δίνουν  αγώνες.

Από την πλευρά μας πιστεύουμε ότι η παραπάνω πιθανότητα που είναι υπαρκτή

δεν αντιμετωπίζεται «στρουθοκαμηλικά».

Τα προβλήματα πρέπει να αντιμετωπίζονται και ο καθένας να αναλαμβάνει τις ευθύνες του.

Οι διοργανώσεις πρέπει να έχουν αρχή και τέλος και αν δεν γίνεται έτσι οδηγούμαστε στην λειψή συμμετοχή σωματείων και στην απαξίωση των συγκεκριμένων διοργανώσεων.

Και η εμπειρία των Ενώσεων που κάνουν ολοκληρωμένες διοργανώσεις

(ΕΠΣΑΝΑ , ΕΠΣΜ , ΕΠΣ Αργολίδας και άλλες) δείχνει ότι αυτό κάθε άλλο παρά  αρνητικά λειτουργεί .

Αντίθετα στις διοργανώσεις αυτές μετέχει η συντριπτική πλειοψηφία των σωματείων και έχουν  πολύ μεγαλύτερη επιτυχία.

Νομίζουμε λοιπόν ότι οι Ενώσεις τις Αττικής θα πρέπει να μελετήσουν αυτό το θέμα και να πάρουν αποφάσεις και μέτρα στην κατεύθυνση ενίσχυσης των διοργανώσεών τους σε επίπεδο υποδομών.

Στην αρμοδιότητα των Ενώσεων υπάγονται και ζητήματα που αφορούν τις συνθήκες κάτω από τις οποίες γίνονται οι αγώνες των Παιδικών διοργανώσεων.

Το πρόβλημα των γηπέδων είναι ένα από αυτά.

Φυσικά δεν είναι οι Ενώσεις αυτές που είναι υπεύθυνες για την έλλειψη αγωνιστικών χώρων , που αλλού είναι μεγαλύτερες και αλλού μικρότερες.

Θα πρέπει όμως (και σε πολλές περιπτώσεις το κάνουν) να έχουν εικόνα των αναγκών που πρέπει να καλυφθούν και να έχουν κοντοπρόθεσμα και μακροπρόθεσμα αιτήματα για το πως θα γίνει αυτό , σε συνεργασία φυσικά με την πολιτεία και τους φορείς της Τοπικής Αυτοδιοίκησης.

Επίσης όσον αφορά τα γήπεδα πρέπει να έχουν άμεση εικόνα για την καταλληλότητα τους όσον αφορά την τέλεση αγώνων παιδιών και να παίρνουν όλα τα μέτρα που χρειάζονται για να γίνονται αγώνες με ασφάλεια.

Θέμα υπάρχει και με το κόστος μετακίνησης των παιδιών.

Εδώ η συνεργασία ΕΠΣ και Τοπικής Αυτοδιοίκησης είναι κάτι επιβεβλημένο και μπορεί να δώσει λύσει που στο μέτρο του δυνατού θα απαλύνει το βάρος για τα σωματεία και τις οικογένειες των παιδιών (παράδειγμα ΕΠΣ Πειραιά - λεωφορεία).

Τέλος θα θέσω ένα ζήτημα που αφορά τις χορηγίες των ποδοσφαιρικών διοργανώσεων υποδομών.

Οι ΕΠΣ πρέπει να αναζητήσουν και σε αυτή την κατεύθυνση πόρους που να χρησιμοποιούνται αποκλειστικά για την ανάπτυξη του ποδοσφαίρου στις υποδομές και την βελτίωση των αντίστοιχων διοργανώσεων(π.χ ΟΠΑΠ , η και ιδιωτικές επιχειρήσεις) με όρους που να μην αλλοιώνουν τον χαρακτήρα και την

ουσία του Παιδικού Ποδοσφαίρου , μετατρέποντάς τον σε χώρο άκρατης εμπορικής δραστηριότητας.

3. ΣΩΜΑΤΕΙΑ

Πρώτος σκοπός κάθε σωματείου πρέπει να είναι (και να είναι καταστατικά κατοχυρωμένος) η ανάπτυξη του ποδοσφαίρου στην περιοχή της έδρας του με βασικό προσανατολισμό τα παιδιά.

Δεν νοείται σωματείο χωρίς τμήματα υποδομών , το είπαμε και παραπάνω.

Και αυτό δεν πρέπει να είναι κάτι τυπικό.

Κάθε σωματείο πρέπει να είναι υποχρεωμένο να συμμετέχει με ομάδες του στα πρωταθλήματα τουλάχιστον δύο ηλικιακών κατηγοριών της αντίστοιχης ΕΠΣ.

Η διοικήσεις των σωματείων(μεμονωμένα , η σε συνεργασία με άλλα σωματεία της περιοχής και σε συνεργασία με τοπικούς και κοινωνικούς φορείς )  θα πρέπει στην διάρκεια της αγωνιστικής περιόδου να παίρνουν πρωτοβουλίες που να στοχεύουν στην καλλιέργεια των σωστών αντιλήψεων και της σωστής συμπεριφοράς τόσο των νεαρών εκκολαπτόμενων ποδοσφαιριστών τους , όσο και των γονιών τους , που είναι βασικός παράγοντας στην λειτουργία του σωματείου (τόσο οικονομικά όσο και με την παρουσία τους στα γήπεδα που παίζουν τα παιδιά τους).

Για να μπορέσει βέβαια το σωματείο να επιτελέσει τον ρόλο του θα πρέπει να μπορεί να αντιμετωπίσει τα έξοδα που απαιτούνται.

Και εδώ θα πρέπει να πούμε ότι η βοήθεια της πολιτείας (μέσω των ΕΠΣ) είναι μηδαμινή έως μηδενική.

Βέβαια ακόμα και στην περίπτωση που θα δίνονταν μικρή η μεγάλη οικονομική βοήθεια θα ήταν δύσκολο να ελεγχθεί η διαχείριση αυτής της βοήθειας στην κατεύθυνση της ανάπτυξης της δουλειάς στις υποδομές.

Θα αποτελούσε όμως μεγάλη ανακούφιση για τα σωματεία και θα ήταν άμεσα ελεγχόμενη ,  η κάλυψη π.χ των εξόδων για διαιτητές και γιατρούς των αγώνων των επίσημων πρωταθλημάτων των ΕΠΣ (για να δώσουμε ένα παράδειγμα στην ΕΠΣΑΝΑ που διοργανώνει επίσημα πρωταθλήματα σε όλες τις κατηγορίες το ποσό που θα χρειαζόταν γι’ αυτόν τον λόγο υπολογίζουμε ότι είναι πάνω κάτω 50.000 ευρώ).

Ένα άλλο ζήτημα που θέτουμε σαν σκέψη είναι η μελέτη της γεωγραφικής κατανομής των σωματείων και η θέσπιση κριτηρίων για συγχώνευση , ιδίως σε περιοχές που η αναλογία κατοίκων ανά σωματείο είναι χαμηλή.

Αυτό είναι ένα σύνθετο και με μακροπρόθεσμη προοπτική θέμα , που όμως αν μπορέσει να αντιμετωπιστεί μπορεί να οδηγήσει σε λιγότερα και ισχυρότερα σωματεία με καλύτερες υποδομές και ευκολότερη κατανομή στην χρήση των γηπεδικών εγκαταστάσεων.

4.5.6 ΠΡΟΠΟΝΗΤΕΣ – ΕΠΙΣΤΗΜΗ

 

Στο κομμάτι αυτό θα αναφερθώ εν συντομία μιας και υπάρχει ξεχωριστή εισήγηση

για να καταδειχτεί η βαρύτητα που έχουν οι  προπονητές και η επιστήμη για το Παιδικό Ποδόσφαιρο.

Με την λογική λοιπόν αυτή η δική μου αναφορά θα περιλαμβάνει συνοπτικά κάποια ζητήματα που θεωρούμε ιδιαίτερης σημασίας.

i) Είναι ανάγκη όλοι να κατανοήσουν ότι ο προπονητής που ασχολείται με παιδιά πρέπει πρώτα και πάνω απ’ όλα να ενεργεί σαν παιδαγωγός.

Σ’ αυτήν την κατεύθυνση οι θεσμικοί φορείς (ΕΠΟ , ΕΠΣ , σωματεία) χρειάζεται να

είναι σταθερά προσανατολισμένες.

i)Να υπάρχει συστηματική διοργάνωση σεμιναρίων όπου ειδικοί σ’ αυτά τα θέματα θα διδάσκουν τους προπονητές για τον τρόπο διαχείρισης των παιδιών ανάλογα με την ηλικία , για την ψυχολογία των παιδιών στις μικρότερες ηλικίες , στην προεφηβεία και την εφηβεία , για τα προβλήματα και τις εκφράσεις της βίας στα παιδιά. (μιλάμε δηλ. για ειδικούς παιδαγωγούς , παιδοψυχολόγους και κοινωνιολόγους).

ii) Επειδή όσοι βρισκόμαστε στα γήπεδα που παίζουν τα παιδιά μας ποδόσφαιρο  έχουμε δει – ευτυχώς σε πολύ μικρό ποσοστό- ανάρμοστες συμπεριφορές προπονητών θα θέλαμε να τονίσουμε ότι αυτές οι περιπτώσεις πρέπει να αντιμετωπίζονται παραδειγματικά και με γνώμονα την προστασία των παιδιών από λαθεμένες και άρρωστες αντιλήψεις.

iii) Οι ΕΠΣ χρειάζεται όσον αφορά την βοήθεια που μπορεί να δώσει η επιστήμη , να στραφούν στους επιστημονικούς φορείς ( και πρώτα απ’ όλα στα ΤΕΦΑΑ) για να εξετάσουν από κοινού τις δυνατότητες να γίνονται μετρήσεις και τεστ των ειδικών ικανοτήτων των παιδιών , που στην συνέχεια θα τίθενται υπ’ όψιν και των σωματείων.

iv) Τα επιστημονικά ιδρύματα θα πρέπει να δώσουν μεγαλύτερη βαρύτητα στην ερευνητική τους δραστηριότητα σε ζητήματα που έχουν να κάνουν με το Παιδικό Ποδόσφαιρο .

v) Η ιατρική επιστήμη χρειάζεται ακόμα περισσότερο να αναπτύξει την έρευνα σε ειδικά ζητήματα που αφορούν τα παιδιά που αθλούνται , τους τραυματισμούς και την αποκατάστασή τους.

7. ΓΟΝΕΙΣ 

Μιλάμε για το Παιδικό Ποδόσφαιρο.

Για παιδιά δηλ. 6-17 ετών που στο σύνολό τους βρίσκονται υπό την κηδεμονία των γονιών τους.

Δεν γίνεται επομένως να είναι ολοκληρωμένη η αναφορά μας αν δεν περιλάβει και τους γονείς.

Οι γονείς είναι αυτοί που προσανατολίζουν τα παιδιά τους να ασχοληθούν με το ποδόσφαιρο , η αποδέχονται την επιλογή τους και τα στηρίζουν σ’ αυτήν.

Είναι αυτοί που κάνουν μια επιπλέον οικονομική θυσία (για άλλους μικρή για άλλους μεγάλη) για να ασχοληθεί το παιδί τους με το άθλημα που αγαπάει.

Αυτοί που ξοδεύουν (είτε τους αρέσει είτε όχι) αρκετές ώρες την βδομάδα συνοδεύοντας τα παιδιά τους σε προπονήσεις και αγώνες.

Είναι οι θεατές των αγώνων των παιδιών.

Μέτοχοι στην χαρά της νίκης και στην αναπόφευκτη λύπη της ήττας. 

Είναι αυτοί που λόγω της ιδιαίτερης επίδρασης που έχουν στα παιδιά , διαμορφώνουν σε σημαντικό βαθμό τις αντιλήψεις και την ψυχολογία τους.

Η ποδοσφαιρική προτίμηση του γονιού στο Παιδικό Ποδόσφαιρο καθορίζεται από το παιδί και την ομάδα που συμμετέχει.

Οι αντιλήψεις και τα φαινόμενα επομένως που «εισάγονται» από την γενικότερη κατάσταση που επικρατεί στο ποδόσφαιρο , έχουν στο επίκεντρο «το παιδί μου» και όχι την «ομάδα μου» και χρειάζεται πολύ μεγάλη προσπάθεια για να αλλάξουν

και να μην μολύνουν τις «ρίζες» του ποδοσφαίρου με αποτέλεσμα την διαχρονική αναπαραγωγή τους.  

Για όλα τα παραπάνω έχει σημασία να θίξουμε εν συντομία και χωρίς διάθεση να κάνουμε τον «δάσκαλο» μιας και ότι λέμε αφορά και εμάς  ,  ορισμένα ζητήματα  για την ιδιόμορφη πλευρά της σχέσης των γονιών (και κυρίως των πατεράδων) με τους ποδοσφαιριστές – γιους τους.

 ΟΙ ΓΟΝΕΙΣ

1) Δεν πρέπει να είναι οπαδοί των παιδιών τους.

2) Δεν πρέπει να παρεμβαίνουν σε θέματα που δεν γνωρίζουν και δεν τους αφορούν , δημιουργώντας ρήγματα στην σχέση των παιδιών με τον προπονητή , των παιδιών μεταξύ τους και τέλος των παιδιών μιας ομάδας με τα παιδιά μιας άλλης.

3) Πρέπει με την στάση τους κατά την διάρκεια των αγώνων να δημιουργούν τις συνθήκες ώστε να περνάνε στα παιδιά οι αξίες του αθλητισμού.

8. ΤΑ ΦΑΙΝΟΜΕΝΑ ΒΙΑΣ ΣΤΟ ΧΩΡΟ ΤΟΥ ΠΑΙΔΙΚΟΥ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟΥ

Δεν χρειάζονται πολλά λόγια και θεωρίες γι’ αυτό το ζήτημα.

Τέτοια φαινόμενα υπάρχουν και πρέπει να αντιμετωπιστούν από όλους όσους εμπλέκονται με το Παιδικό Ποδόσφαιρο αποφασιστικά.

Οι περιπτώσεις ακραίων καταστάσεων (επεισόδια , χειροδικίες , μεταφορά της αντιπαράθεσης μεταξύ δύο ομάδων και στους μεταξύ των τμημάτων υποδομών τους αγώνες) δεν αποτελούν κανόνα. Αντίθετα αποτελούν μικρό ποσοστό.

Παρ’ όλα αυτά δεν πρέπει να μας αρκεί αυτό. Πρέπει να εκλείψουν , να μηδενιστούν.

Όμως αν σαν βία ορίζουμε μόνο τις ακραίες καταστάσεις πέφτουμε σε πλάνη.

Γιατί τα μικρά που είναι και πολλά και  αθροίζονται δημιουργώντας καθεστώς είναι

εξ ίσου μεγάλο πρόβλημα και ίσως μεγαλύτερο.

Αντεγκλήσεις κυρίως φραστικές μεταξύ γονιών στις εξέδρες , βρισιές και χαρακτηρισμοί προς τους διαιτητές , βρισιές και αντεγκλήσεις μεταξύ κερκίδας και προπονητών , άσχημες συμπεριφορές γονιών η προπονητών μιας ομάδας προς τα παιδιά της άλλης ομάδας , ακόμα και γονιών προς τα ίδια τους τα παιδιά , είναι πράγματα που τα έχουμε ζήσει και δυστυχώς δεν είναι λίγα. 

Και οι αντιλήψεις που προβάλλονται από πολλούς ότι «δεν έγινε και τίποτα τρομερό» η «τα έχει αυτά το ποδόσφαιρο» είναι τελείως λαθεμένες για να μη πούμε επικίνδυνες.

Υπάρχει και η άποψη ότι μέσω του ποδοσφαίρου υπάρχει εκτόνωση του άγχους , της πίεσης και της αγανάκτησης που καθημερινά συσσωρεύονται στους ανθρώπους.

Δεν θα πάρουμε  θέση αν αυτό είναι σωστό η όχι θα αρνηθούμε όμως κατηγορηματικά αυτήν την λειτουργία όσον αφορά το Παιδικό Ποδόσφαιρο.

Γιατί εδώ αυτή η εκτόνωση όποια μορφή (ήπια η ακραία παίρνει) έχει αποδέκτες τα ίδια μας τα παιδιά και στο βαθμό που συμβαίνει αυτό είναι τραγικό.  

Ξανατονίζουμε πρέπει να δίνουμε πρωτεύουσα σημασία στο ότι έχουμε να κάνουμε με παιδιά.

 

9. ΜΙΚΤΕΣ ΕΝΩΣΕΩΝ ΚΑΙ ΕΘΝΙΚΕΣ ΟΜΑΔΕΣ

Η διαδικασίας επιλογής των ποδοσφαιριστών που θα στελεχώσουν αυτές τις ομάδες πρέπει να είναι αποτέλεσμα ουσιαστικής δουλειάς του τεχνικού τιμ που  η κάθε ΕΠΣ και η ΕΠΟ αντίστοιχα θα επιλέξουν.

Οι άνθρωποι αυτοί πρέπει στην διάρκεια μιας αγωνιστικής περιόδου να έχουν όσο αυτό είναι δυνατό ίδια άποψη για τους ποδοσφαιριστές που θα επιλέξουν και όχι να γνωρίζουν τα παιδιά στην διαδικασία της προεπιλογής.

Θα πρέπει λοιπόν αυτοί οι άνθρωποι να έχουν την δυνατότητα να βλέπουν οι ίδιοι

ποδοσφαιριστές να αγωνίζονται για να κρίνουν.

Γι’ αυτό έχει σημασία οι διοργανώσεις των ενώσεων να τους δίνουν αυτήν την δυνατότητα. Να είναι δηλ. ουσιαστικές διοργανώσεις και όχι άθροισμα αδιάφορων αγώνων.

Φτάσαμε στο τέλος

Πιθανόν να υπάρχουν και άλλα ζητήματα πέρα από αυτά που θίξαμε.

Σίγουρα αυτά που θίχτηκαν δεν εξαντλήθηκαν.

Σκοπός είναι να υπάρξει προβληματισμός και ανταλλαγή απόψεων.

Και το μόνο σίγουρο είναι ότι αυτό μόνο θετικά μπορεί να λειτουργήσει.

Άσχετα με το  ότι ,  όπως είναι φυσικό δεν θα συνεχίσουν όλα τα παιδιά που σήμερα παίζουν ποδόσφαιρο να παίζουν και στο μέλλον αυτό που πρέπει να θεωρούμε όλοι δεδομένο είναι ότι με αυτά που θα το κάνουν θα διαμορφωθεί το αύριο του ελληνικού ποδοσφαίρου.

Δεν μπορεί να έχει μια χώρα υψηλού επιπέδου ανώτατη εκπαίδευση αν η προηγούμενες βαθμίδες εκπαίδευσης δεν λειτουργούν σωστά.

Έτσι δεν μπορεί να έχει ψηλού επιπέδου ποδόσφαιρο , αν οι ποδοσφαιρικές της υποδομές είναι απαξιωμένες.

Να φροντίσουμε λοιπόν τις ρίζες για να αναπτυχθεί ένα υγιές δέντρο που θα δώσει εξαιρετικής ποιότητας καρπούς.

                                                                                        ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ

Προσθήκη νέου σχολίου


Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση