ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΜΥΑΛΟ ΤΟΥ ΜΙΚΡΟΥ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΙΣΤΗ;

Share

«Επιτέλους, Δευτέρα! Μια ακόμα ποδοσφαιρική βδομάδα αρχίζει. Θα πάμε προπόνηση σήμερα. Μακάρι να τελειώσω με τις υποχρεώσεις μου λίγο νωρίτερα, μπας και προλάβω να ρίξω κανένα σουτάκι μόνος μου, πριν πλακώσει όλη η ομάδα. Μαζευόμαστε καμιά 20αριά, που με τον καιρό έχουμε γίνει φίλοι, και περνάμε φανταστικά! Στην αρχή ζέσταμα, μετά ασκήσεις με μπάλα και λίγο ομαδικό παιχνίδι, «πειρατής» ή «καρχαρίας». Και στο τέλος, το καλύτερο, το διπλό! Μας αρέσει πολύ το διπλό, μακάρι να κρατούσε πιο πολύ. Περνάμε πολύ ωραία στο ποδόσφαιρο, πάλι καλά που πείσαμε τη μαμά και φέτος γιατί η αλήθεια είναι ότι δεν της πολυαρέσει, προτιμά την κολύμβηση.

 

Το Σαββατοκυρίακο, έχουμε τους αγώνες για το πρωτάθλημα, τη μία βδομάδα εντός έδρας, την άλλη εκτός. Για να πω την αλήθεια, στενοχωριέμαι πολύ όταν μας κερδίζουν, αλλά προσπαθώ να μην το δείχνω. Κάποιες φορές, όταν παίζουμε εντός έδρας, έρχεται κι ο πατέρας μου, να καμαρώσει, να χαρεί κι αυτός. Γιατί το ποδόσφαιρο είναι γιορτή, είναι μια ευκαιρία να βρεθεί μαζί όλη η οικογένεια. Συχνά, μετά τον αγώνα, κανονίζουμε με κάποια φιλική οικογένεια και πάμε και τρώμε όλοι μαζί. Οι αγώνες του Θουκυδίδειου πρωταθλήματος έχουν σχεδόν αντικαταστήσει την κυριακάτικη βόλτα, το χαιρόμαστε οικογενειακώς, περισσότερο όμως από όλους εγώ, ένας περήφανος πατέρας που καμαρώνει το γιο του..»


Κάπως έτσι σκεφτόμαστε οι μπαμπάδες, κι ας μην το παραδεχόμαστε όλοι. Μέσα μας νιώθουμε σαν παιδιά, βράζει το αίμα μας, διψάμε για μπάλα και μας ευχαριστεί όσο τίποτα να καμαρωνούμε τους γιούς μας. Μένουμε άφωνοι από την αλματώδη εξέλιξή τους βδομάδα με τη βδομάδα, καθώς παρακολουθούμε την προπόνηση ευλαβικά, με το βλέμμα καρφωμένο πάνω στα βλαστάρια μας και με αγωνία περιμένουμε το ματς του Σαββατοκυρίακου. Το ποδόσφαιρο υποδομών αποτελεί για όλους μας καταφύγιο από τη σκληρή καθημερινότητα, ένα ζεστό χώρο όπου επιτρέπεται να ονειρευτούμε και να ξεφύγουμε.

Παναγιώτης Αλευράς